دل نوشته های من

جشن شصتمین سال اشغال فلسطین، نواختن آهنگ بی عدالتی

۱۵ مه ۱۹۴۸ سرآغاز حادثه ای بود که ابعاد گسترده آن در طول تاریخ، همه بشریت را متوجه خود ساخت.

حادثه ای که در آن زمان هیچ کس تصور نمی کرد ممکن است بیش از 6 دهه به درازا بکشد، هزاران هزار انسان مظلوم و بی دفاع از خانه و کاشانه خود آواره شوند، در زیر بمباران ها کشته شوند و در زندان های مخوف به اسارت درآیند.

شاید هیچ کس فکرش را هم نمی کرد که این روز، روز فاجعه فلسطین است. یوم النکبه!

این قدر این واژه آزارت می دهد که نمی توانی چیزی ننویسی! نمی توانی بی تفاوت از کنارش بگذری، نمی توانی لحظه ای خودت را جای آن ها بگذاری و بعد شاهد جشن گرفتن چنین روزی باشی و سکوت اختیار کنی. مگر نه این که مسلمان نیستیم اگر صدای مظلومی را بشنویم که تقاضای کمک می کند و به فریادش نرسیم...

و این صدا شصت سال است که در گوش جهان پیچیده است اما فریاد حقوق بشر و آزادی خواهی دروغین قدرت های استکباری چنان بر آن استیلا یافت که صدای حق را نشنیدیم! نگذاشتند بشنویم! و آن ها که شنیدند... چه بی تفاوت از کنارش گذشتند.

شصت سال است که مردان و زنان فلسطینی در زیر باران گلوله کشته می شوند، شصت سال است که مادران فلسطینی داغدار جوانانشان هستند، شصت سال است که خانه ها را بر سر زنان و کودکان فلسطینی خراب می کنند، شصت سال است که نوزادان فلسطینی در زیر آتش و خون متولد می شوند، بزرگ می شوند و می میرند. شصت سال است فلسطین عرصه مقاومت و شهادت است، شصت سال است که فلسطین، فلسطین اشغالی است!

و اکنون مدعیان دروغین دموکراسی و حقوق بشر، این سردمداران نظام های سلطه و همان استعمارگران همیشه تاریخ، شصتمین سالگرد تاسیس رژیم غاصب صهیونیستی را جشن می گیرند بی آن که بفهمند جشن شصت سالگي اسراييل به مثابه رقص و پايكوبي بر روي قبرستان‌هاي مملو از اجساد فلسطينيان و نواختن آهنگ بي‌عدالتي است...

+پنجشنبه 26 اردیبهشت1387ساعت8:33توسط رقیه نیک پور |

اهل دانشگاهم

روزگارم بد نیست

نسبم شاید برسد به انیشتین، نیوتن یا ارسطو، تالس

اهل دانشگاهم

من کتابم را وقتی می خوانم که شده آخر ترم

اهل خوابستانم

خوابگاهم قفسی است که هفت هشت نفری¹ چون من

شب همه شب بر کف آن می خوابند

فکر من در پی امرار معاش پی گرفتن قرض از رفقا

یا پی گرفتن وام از جای دگر!

من نمی دانم که چرا می گویند علم بهتر است از ثروت

و چرا در کت دانشمندان پولی نیست

جور دیگر باید دید

علم را باید شست پول را باید جست

اهل دانشگاهم

روزگارم بد نیست

دانشجو یعنی تلاش، امید، پویایی، تحرک، نشاط، تعهد ...

نه! نمی توان بیش از این شعار داد! فکر می کنم واژه ها هم از این همه کاربردهای نابجا خسته شده اند...

دانشجوی امروز ما نگران است، نگران آینده ای که هیچ کس برای آن فکری نکرده است به همین دلیل یا اصلا خود را درگیر مسائل جامعه نمی کند یا آن قدر وارد بازی های سیاسی می شود که یادش می رود دانش جو ست.

فراموش نمی کنم دبیر فیزیک سال اول دبیرستان مان اولین روز کلاس روی تخته نوشت: « هدف= دانشگاه » و به ما گفت که برای رسیدن به این هدف چه رنج ها که نباید کشید! اتفاقا همین دو روز پیش در راهروی دانشگاه دیدمش، می خواستم بروم جلو و بگویم آقای... این است همان هدفی که می گفتید؟؟؟ راستی این دانشگاه با همان دبیرستان خودمان چه فرقی می کند وقتی از سال آینده به ازای هر داوطلب آزمون سراسری یک صندلی در دانشگاه وجود دارد؟

ای کاش امروز که درهای دانشگاه را به روی همه باز کردید برای فردایی که این دانشجویان با مدرک تحصیلی شان در انتظار آینده نشسته اند هم فکری می کردید. ای کاش...

راستی

روز دانشجو مبارک

اشاره: در سایت گوگل سرچ کردم تا عکسی را هم به مناسبت امروز بگذارم اما فقط یک سری عکس از تجمع های به اصطلاح دانشجویی که واضح است با حمایت های چه کسانی تشکیل شده پیدا کردم. واقعا دانشجوی ایرانی یعنی این؟! ²

پاورقی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1- در اکثر موارد بیشتر از این تعداد!

2- این ها دل نوشته های یک دانشجوی ترم اولی بود پس ترم آخری ها دیگر...

+جمعه 16 آذر1386ساعت7:31توسط رقیه نیک پور |

روز مجلس

10 آذر، روز شهادت آیت الله مدرس به روز مجلس نام گذاری شده است. صدور فرمان مشروطیت در 14 مرداد 1285 و پس از آن تشکیل مجلس شورای ملی نقطه عطفی در تاریخ پر فراز و نشیب کشورمان به شمار می آید. هر چند که در زمان سلطنت های قاجار و پهلوی این مجلس صرفا جنبه نمایشی داشته است اما پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و برگزاری اولین انتخابات مجلس در 24 اسفند 1358، مجلس شورای اسلامی به عنوان مرجع اصلی قانون گذاری در کشور فعالیت خود را آغاز کرد. مجلسی که گرچه در دوره های آغازین تشکیل خود، دستخوش پیامدهای جنگ تحمیلی شد اما هرگز از مسیر اصلی خود دور نشده و همواره نقطه اوج حضور مردم در صحنه های انتخابات را رقم زده است.

اکنون و پس از گذشت نزدیک به 7 دوره مجلس و در آستانه انتخابات مجلس هشتم، این نهاد مقدس هنوز خاستگاه مردمی است که با رای خود نمایندگان شان را انتخاب می کنند تا زبان گویای ملت باشند.

تکیه زدن بر صندلی های سبز مجلس که روزگاری مدرس ها بر آن نشسته بودند در کنار قدرت، شهرت و ... تنها و تنها تعهد، صداقت و خدمت به خلق را در ذهن مردم تداعی می کند.

در این میان آن چه که بیش از پیش ضرورت دارد لزوم حفظ همبستگی و اتحاد ملی در عرصه این انتخابات است تا مجلس شورای اسلامی همچنان مظهر اراده ملی باشد.

+شنبه 10 آذر1386ساعت9:15توسط رقیه نیک پور |